Drie grote academische ziekenhuizen kiezen voor een nieuwe wereldstandaard voor de bepaling van de FT4. Tot nu toe worden onze FT4-waarden door elk laboratorium op een iets andere manier weergegeven. Dat kan soms zelfs meerdere pmollen per liter verschillen bij dezelfde TSH. Daarom is het lastig om waarden uit verschillende laboratoria onderling te vergelijken.
Gelukkig is er inmiddels een oplossing gevonden door de klinisch-chemische afdelingen van het Radboud UMC, het Erasmus UMC en Amsterdam UMC. Mede dankzij het belangrijke pionierswerk van Linda Thienpont en Katleen Van Uytfanghe. Zij hebben gekozen voor de FT4- meting volgens een internationale standaard. Dit is een wereldstandaard, voor iedereen hetzelfde.
Dit heeft natuurlijk een groot voordeel voor de vrijheid van de patiënt om zich in dit soort laboratoria te kunnen laten prikken. Want dan is het altijd vergelijkbaar met de waarden thuis, als ieder lab dezelfde methode toepast. En voor de dokters betekent deze wijziging nog meer ruimte om de waarden te laten passen.
Het heeft wel tot gevolg dat de gebruikelijke referentiewaarden van ongeveer 10 tot 20 pmol/l verschuiven naar een nieuwe referentie-range van ca. 13 tot 32 pmol/l. Dus wat vroeger ongeveer 15 pmol/l was, is dat nu ongeveer 22 pmol/l.
Dit lijkt alsof je inzoomt op de verdeling van de oude waarden, en dat je de nieuwe waarden vergroot weergeeft met een verschuiving naar een iets hoger gemiddelde.
Gebruikers, mensen met een hypothyreoïdie, worden afgerekend op de labuitslagen. Voor het leren van de betekenis van onze eigen waarden zijn we afhankelijk van één lab. Zodra we gebruik maken van een ander lab raken we de draad weer kwijt. Ook voor behandelaars zijn de verschillende labmethoden verwarrend.
Gelukkig is er inmiddels een oplossing gevonden door de klinisch-chemische afdelingen van het Radboud UMC, het Erasmus UMC en Amsterdam UMC. Mede dankzij het belangrijke pionierswerk van Linda Thienpont en Katleen Van Uytfanghe. Zij hebben gekozen voor de FT4- meting volgens een internationale standaard. Dit is een wereldstandaard, voor iedereen hetzelfde.
Dit heeft natuurlijk een groot voordeel voor de vrijheid van de patiënt om zich in dit soort laboratoria te kunnen laten prikken. Want dan is het altijd vergelijkbaar met de waarden thuis, als ieder lab dezelfde methode toepast. En voor de dokters betekent deze wijziging nog meer ruimte om de waarden te laten passen.
Het heeft wel tot gevolg dat de gebruikelijke referentiewaarden van ongeveer 10 tot 20 pmol/l verschuiven naar een nieuwe referentie-range van ca. 13 tot 32 pmol/l. Dus wat vroeger ongeveer 15 pmol/l was, is dat nu ongeveer 22 pmol/l.
Dit lijkt alsof je inzoomt op de verdeling van de oude waarden, en dat je de nieuwe waarden vergroot weergeeft met een verschuiving naar een iets hoger gemiddelde.
Literatuur
Heleen I. Jansen, Rob van der Steen, André Brandt, André J. Olthaar, Hubert W. Vesper, Eri Shimizu, Annemieke C. Heijboer, Katleen Van Uytfanghe en Antonius E. van Herwaarden
Schildklierforum
Enkele jaren geleden is een internationale commissie van wijze mensen samengesteld, onder leiding van professor Linda Thienpont te Gent. Standaardisatie en harmonisatie zijn sleutelwoorden. Aandacht hiervoor is er op het Schildklierforum:Gebruikers, mensen met een hypothyreoïdie, worden afgerekend op de labuitslagen. Voor het leren van de betekenis van onze eigen waarden zijn we afhankelijk van één lab. Zodra we gebruik maken van een ander lab raken we de draad weer kwijt. Ook voor behandelaars zijn de verschillende labmethoden verwarrend.
Reacties
Een reactie posten