De recente erkenning dat het essentiële spoorelement selenium wordt opgenomen als selenocysteïne in alle drie de deiodinases, heeft de duidelijke link tussen selenium en de schildklierfunctie beslissend bevestigd. Verder is vastgesteld dat de schildklier meer selenium bevat dan enig ander weefsel en dat seleniumtekort de manifestatie van endemisch myxedemateus kretenisme en auto-immuun schildklieraandoeningen verergert.
Klinische rapporten evenals een groot aantal biochemische artikelen die selenium aan de schildklier koppelen, zijn in overweging genomen. Interventionele, prospectieve, gerandomiseerde, gecontroleerde studies, inclusief grote observationele studies, waarin selenium werd gesupplementeerd bij auto-immuun schildklieraandoeningen, samen met overzichtsartikelen die in Medline en Pubmed zijn gepubliceerd, zijn onder de loep genomen. De methodologische verschillen en de verscheidenheid aan resultaten die uit deze onderzoeken naar voren komen, zijn geanalyseerd.
Samenvoegen van bewijs
Bewijs ter ondersteuning van seleniumsuppletie bij auto-immuunziekten van de schildklier wordt geëvalueerd, waarbij de hier gepresenteerde resultaten de potentiële effectiviteit van selenium aantonen bij het verlagen van de antithyroperoxidase-titer en het verbeteren van de echostructuur in het echoscopisch onderzoek. Er blijft echter aanzienlijke onenigheid over wie de doelgroepen voor seleniumbehandeling zouden moeten vormen, wie het meest zal profiteren van een dergelijke behandeling, de precieze impact van het basale antithyroperoxidase-niveau, en het effect van de duur van de ziekte op het behandelresultaat. Het is duidelijk dat verdere diepgaande studies en evaluatie nodig zijn met betrekking tot het werkingsmechanisme van selenium, evenals de keuze van supplementen of voedingsinname.
Conclusies
Het onderhoud van “selenostase” door optimale inname helpt niet alleen bij het behoud van de algemene gezondheid, maar draagt ook aanzienlijk bij aan de preventie van schildklieraandoeningen.
Reacties
Een reactie posten