Hypothyreoïdie, als de schildklier geen of te weinig hormoon maakt

Caroline Roberts en Paul Ladenson behandelen in dit artikel allerlei aspecten die hypothyreoïdie veroorzaken. Aan bod komen diagnose, behandeling, wisselwerking met medicijnen, te hoge of te lage dosis levothyroxine, TSH-waarde, enzovoorts. Zij vatten de geschiedenis, epidemiologie, pathofysiologie en klinische diagnose en management van hypothyreoïdie samen.

Hypothyroidism
Caroline G P Roberts, Paul W Ladenson

Hypothyreoïdie kan zich voordoen bij niet-specifieke constitutionele en neuropsychiatrische klachten, of bij hypercholesterolemie, hyponatriëmie, hyperprolactinemie of hyperhomocysteïnemie. Ernstige onbehandelde hypothyreoïdie kan leiden tot hartfalen, psychose en coma. Hoewel deze manifestaties noch specifiek, noch gevoelig zijn, wordt de diagnose bevestigd of uitgesloten door metingen van tsh en vrij thyroxine.

Hypothyreoïdie komt vaak voor, is mogelijk ernstig, wordt vaak klinisch over het hoofd gezien, wordt gemakkelijk gediagnosticeerd door laboratoriumtesten en is bij uitstek behandelbaar. De aandoening komt vooral voor bij oudere vrouwen, bij wie auto-immuun thyroiditis veel voorkomt. Andere belangrijke oorzaken zijn aangeboren schildklieraandoeningen, eerdere schildklieroperaties en bestraling, medicijnen zoals lithiumcarbonaat en amiodaron en hypofyse- en hypothalamische aandoeningen. Wereldwijd blijft een tekort aan jodium in de voeding een belangrijke oorzaak.

Bij patiënten met primaire hypothyreoïdie moet de tsh-waarde worden beoordeeld, met als doel de tsh-waarde te herstellen tot de onderste helft van het normale bereik (ongeveer 1,0 mU / L).

Levothyroxine-therapie is zeer effectief en veilig, maar een te lage dosering is gebruikelijk in de klinische praktijk. Niet-naleving door de patiënt, interacties tussen geneesmiddelen en zwangerschap kunnen leiden tot onvoldoende behandeling. Te veel levothyroxine kan symptomen veroorzaken en, zelfs wanneer mild, atriumfibrilleren en osteoporose veroorzaken.

Reacties